Bu Son.

Tahtadan yapılmıs bir sandıkta tasıyorlar beni toprağa.. Kendimi hiç bu kadar aciz hissetmemistim hayata karsı. uyurken bile! böyle olmamalıydı. çok hızlı ölmeliydim. ben bile anlamadan.. hissettirmeden kendime bile. uyusmus gibiyim burada. ilk defa hareket etmek istiyorum. çıkarın beni bu hayattan!

baktığım ayna beni yıllar öncesinde bir sabaha hapsediyor. yine bir eylül sabahı.. yorgunum. gözlerim sis.
ilerleyen saatlerde yalnızlığıma denk düsüyor kelimeler. içimde asırlardır varmıs gibi alıstığım bosluğun hüzün dolu yerlerinde , en derinimde hissettiğim yokluk gözlerimden yüzüme akarken , ellerimde kimsesizliğin soğukluğu , dudaklarımda sensizliğin verdiği acı bir gülüs belirginlesmeye basladı.

iyi değilim! Hva soğuk değil ama ben yalnızlığımdan olsa gerek hatırı sayılır derecede üsüyorum. sarılabilirmiyim? acaba sarılabilirmiydim?

arasam simdi ne der? yada ben ne diyebilirim ki?

' Selam , nasılsın? hmm anladım. Ben? Ben bok gibiyim.. Günlerdir uyumadım.. Gözümü kapattığım her saniye seni görüyorum. Kitap okusam aklıma giriyorsun , müzik dinlesem aklıma giriyorsun. televizyondaki sacmalıklara dalsam , içinden hep sen çıkıyorsun. nasıl yaparım? unutmanın adı bile böyle acıtırken beni , ben nasıl unuturum seni? Dur! kapatma nolur! '

Cok ağır bu. Bunları diyemem. buna hakkım yok.. özür dilerim. sana yalan söyledim.. aslında hiç iyi değilim. gitmedim okula , yemedim hiçbirsey. okumadım , dinlemedim. uyumadım. gerçek bu. özür dilerim..

günlerdir nasıl olduda aramadım , haykırmadım yüzüne onu unutamayacağımı , unutmayacağımı? onu ne kadar sevdiğimi. istediğimi. kendimi tanıyamıyorum. söz vermeseydim yakardım simdi bir sigara , hapsederdim kendimi nikotinine. damarlarımdan geçen nikotin , önüne katar alırdı onu benden.. belkide uyumalıyım.. günlerce. aylarca uyumalıyım. bir daha uyanmamalıyım belkide. baska türlü aklımdan nasıl çıkar ki? ulan , odanın içinde baktığım her yerde ne isi var onun? kim getirdi. kim koydu her yere? peki nerde? yalnızca duvarlardamı görebilirim onu? Araz'ım dediğimde neden duymaz? ulan , nefesinin sıcağında ısınamayacaksam neden hep duyuyorum nefes alıp-verisini? bu kadar cok ben olmasına ne gerek vardı? birazda ben ona benzeseydim? ne değisirdi? gitmezmiydi ki öyle olsa? bitmezmiydi ben değisebilseydim? tutabilseydim elini , dokunabilseydim yüzüne , öpseydim hayallerimizdeki gibi , en derinime hapsedebilseydim kokusunu? anılarda da olsa yasarmıydı öyle? kalırmıydı benimle? acıtırmıydı bu kadar onsuzluk? peki simdi gitsem , dokunsam , öpsem , koklasam doyasıya , sarılsam , deli gibi haykırsam ona. bağırsam , dönermi? dönüpte gelirmi yine? Araz'ım olurmu ? hayatım birgün onunla son bulurmu acaba? üsürken bedenim , son nefesimi vermemek için uğrasırken , ısıtırmı acaba beni? yanımda olurmu ki?

uyumalıyım. uyumalılar. susmalı herkes. sssstt! lütfen. beni , bize bırakın ve susun n'olur. duyamıyorum onu. onun olmaya ihtiyacım var.. herseyimle onun olmaya ihtiyacım var! ona ihtiyacım var. sana ihtiyacım var.. seni seviyorum. seni seviyorum. seni seviyorum...ellerine ihtiyacım var , sözlerine , sesine , haykırıslarına , kızmalarına , küsmelerine , dokunmalarına , tenine , dudaklarına , omuzlarına... sana ihtiyacım var. al beni n'olur. sadece al beni. sadece anla beni.